Henk Weiden en Gerrit Assink (rechts). Achter: Mieke Stegeman en Henk Pasman.
Stichting Bowie heeft de voorbije tien jaar wel zo’n vijfhonderd huishoudens in stille armoede kunnen helpen. „Het zijn vaak mensen die werken, schulden hebben en overal buiten de boot vallen. Niet degenen met een bijstandsuitkering”, zegt Henk Pasman om daarmee een wijdverbreide misvatting uit de wereld te helpen.
Ze zaten tien jaar geleden vooral te overleggen, maar iets doen voor dorpsgenoten in stille armoede was er niet bij. „We kregen nooit een aanvraag voor hulp”, zegt Henk Weiden. De leden van de Arme Kant van Wierden, het diaconaal platform van de gezamenlijke kerken, wilden het wel anders. Maar hoe?
Het kwam goed uit dat Schuldhulpmaatjes een uitleg verzorgde over hoe deze landelijke organisatie steun verleent aan mensen in financiële problemen. Met op het eind het verzoek: willen jullie niet een afdeling in Wierden oprichten?
„Dat was voor ons het moment om de stichting Budget op Orde Wierden-Enter, nu bekender als Bowie, op te richten”, vertelt Weiden, al sinds dag één voorzitter. „Alle kerken maar ook de gemeente toonden zich enthousiast. We zaten 21 december 2011 bij de notaris alles te regelen. Er werden 22 personen opgetrommeld voor een opleiding tot schuldhulpmaatje. Daar viel nog net subsidie voor te krijgen. De 11 resterende vrijwilligers zijn heel deskundig en mogen eigenlijk wel professionals heten.”
Er was een Enters gezin dat uit schaamte de voedselbank in Hengelo bezocht. - Gerrit Assink
Er moest met stoom en kokend water een bestuur samengesteld worden. Weiden: „Hier zaten ook Henk Pasman als secretaris en Mieke Stegeman als penningmeester in. We zijn bij ons naderende tienjarig bestaan nog steeds alle drie actief.”
Al snel kreeg de stichting een tweede tak erbij: de Boodschappenmand. Pasman: „Ontstaan door giften. We merkten dat ook in Wierden mensen in financieel schrijnende situaties verkeerden. Bij wie aan het eind van hun geld nog een heel stuk maand over is, zoals wij ’t noemen. Als ze met hun inkomen aan onze strikte voorwaarden voldoen, krijgen ze elke twee weken een boodschappenpakket.” Nu gaan er dan negentien manden het magazijn uit, maar in topperiodes waren dat er minstens veertig.
„We vertellen ook wat Bowie doet op scholen, bij clubs en dergelijke”, meldt de Enterse bestuurder Gerrit Assink. „Zegt een meisje in een klas: ‘Zo’n mand krijgen wij ook thuis’. Eerst dachten we dat niemand uit Enter zich zou durven melden. Ik kende een gezin dat uit schaamte de voedselbank in Hengelo bezocht. Daar moesten ze zich overheen zetten.” Eerst twijfelden ze nog of het nieuwe boodschappenproject toekomst zou hebben. Pasman: „Wat zou er gebeuren als het startbudget op was? Maar gelukkig kwamen er altijd weer schenkingen.”
Mensen moeten niet te lang wachten als ’t financieel zwaar gaat. Schaam je niet, maar meld je. - Henk Weiden
De samenwerking met gemeente en maatschappelijk werk is van groot belang. Stegeman: „Zij verwijzen de mensen met hun hulpvragen naar ons door. We kunnen ze natuurlijk niet zelf benaderen. Ik doe altijd de intakegesprekken en ga bij ze thuis op bezoek, al lukt dat nu moeilijk.
Dan is volledig inzicht nodig wat binnen een gezin financieel speelt, want wij moeten als stichting Bowie ons ook weer verantwoorden. We kunnen natuurlijk niet mensen helpen die er dure computers en auto’s op nahouden.”
Het scheelt dat Bowie in tien jaar tijd veel bijval oogstte in Wierden en Enter. Organisaties en clubs uit alle hoeken van de samenleving verstrekten donaties en velen besloten donateur te worden. „Zodoende konden we veel meer voor de mensen doen. Kinderen ontvingen cadeautjes, bijvoorbeeld voor hun verjaardag. Ook zorgden we dan voor traktaties op school. Gezinnen stuurden we op vakantie of kapotte huishoudelijke apparaten werden vervangen. En iemand ontving een kunstgebit, wel het meest apart”, geeft Stegeman aan.
Ze bezocht afgelopen jaar een alleenstaande man. „Om vertrouwen op te bouwen. Hij werkte nog, zat in de schuldsanering en moest van 40 euro in de week rond zien te komen. ‘Heeft u meer klachten?’, vroeg ik. ‘Ja’, zei hij, ‘ik heb al jaren kiespijn, maar durf niet naar de tandarts’. Ik regelde een gratis behandeling. Z’n tanden zijn getrokken, hij kreeg een kunstgebit en is af van de pijn.”
Pasman signaleert nog een misverstand. „Veel buitenstaanders denken dat Bowie zich vooral richt op mensen in de bijstand. Maar die categorie kan nog een beroep doen op gemeentelijke regelingen. Dat is niet zo bij mensen die werken en heel lage inkomens hebben en vaak schulden. Die verkeren in stille armoede en vallen vaak overal buiten de boot. Die groep heeft onze hulp echt nodig.”
Weiden schat dat Bowie de afgelopen tien jaar wel zo’n vijfhonderd gezinnen kon helpen. „Ik kan niet vaak genoeg benadrukken dat mensen niet te lang moeten wachten als ze in financiële moeilijkheden raken. Schaam je niet, maar meld je. Soms denken ze dat onze hulp geld kost, maar het is geheel gratis. Eén uitspraak is veelzeggend: Zorg ervoor dat de brievenbus niet je vijand wordt. Want daar begint het vaak, als mensen hun post niet meer openen.”